​समय फेरिएको छ, जीवनशैली फेरिएको छ र चाडपर्व मनाउने तरिका पनि फेरिएको छ। तर प्रविधिको विकास र व्यस्ततासँगै हराउँदै गएको बालपनको तिहार, गाउँको त्यो मौलिक आत्मीयता र गाउँघरको रौनकप्रति चिन्ता व्यक्त गर्दै दोलखाका बाबुराम कार्कीले एउटा भावुक लेखमार्फत पुराना दिनहरूको स्मरण गरेका छन्।

​तामाकोसी गाउँपालिका–२, झुले निवासी कार्कीले आफ्नो लेखमा बालपनका तिहारहरू, दाजुभाइबीच पिङ खेल्ने चटारो, ढोकामा सजाउन मखमली र सयपत्री फूलका माला उन्ने दिदीबहिनीहरू, लालटिन तथा पेट्रोम्याक्सको उज्यालोमा गुञ्जिने मादल र मुरलीका भाकाहरूलाई जीवन्त रूपमा उतारेका छन्।

​काग तिहारदेखि सुरु भएर भाइटीकाको रातसम्म गाउँभरि फैलिने देउसी–भैलोका मिठा स्मृतिहरू साट्दै उनले आज ती सबै कुराहरूप्रति मीठो व्यङ्ग्य र अभाव महसुस गरेका छन्। आज घरहरूमा बत्ती बल्छन्, फूलमाला पनि लाग्छन् र गीतहरू पनि बज्छन्, तर पहिलेको जस्तो त्यो सामूहिक जमघट, आत्मीयता र खुला मनको उमङ्ग भने आधुनिकता र वैदेशिक रोजगारको चपेटामा हराउँदै गएको उनको ठम्याइ छ।

​बजारका तयारी माला, मोबाइलका स्क्रिनमा साटिने शुभकामना र रेकर्डेड गीतले पुराना दिनको रिक्तता पूरा गर्न नसक्ने उल्लेख गर्दै कार्कीले प्रश्न गरेका छन्, “के साँच्चै त्यस्ता तिहारहरू फेरि फर्केर आउलान्?”

​यद्यपि, पुराना दिनहरू हुबहु फर्केर नआए पनि त्यसले दिएको आत्मीयता, माया र सम्बन्धहरूलाई भने हामीले अझै पनि बचाउन सक्ने उनको निष्कर्ष छ। तिहारको वास्तविक उज्यालो बिजुलीका कृत्रिम बत्तीमा नभई एकअर्काको मनमा बल्ने माया र अपनत्वमा हुने भन्दै उनले चाडपर्वलाई औपचारिकतामा मात्र सीमित नराखी भेटघाट र सम्बन्ध जोड्ने माध्यम बनाउन सबैमा आग्रह गरेका छन्।